Δίωξη και τιμωρία δύο φορές του ιδίου από ποινικά και διοικητικά δικαστήρια για χουλιγκανισμό κατά τη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα. Παραβίαση της αρχής ne bis in idem

ΑΠΟΦΑΣΗ

Velkov κατά Βουλγαρίας της 21.07.2020 (αριθ. προσφ. 34503/10)

βλ. εδώ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Χουλιγκανισμός, δίωξη και καταδίκη δύο φορές. Αρχή ne bis in idem.

Καταγγελία του προσφεύγοντος ότι είχε καταδικαστεί δύο φορές για το ίδιο αδίκημα κατόπιν ποινικών και διοικητικών του κυρώσεων για παραβίαση της ειρήνης και τάξης κατά τη διάρκεια ενός ποδοσφαιρικού αγώνα.

Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι, ενώ υπήρχε στενή χρονική σχέση μεταξύ της διοικητικής και ποινικής διαδικασίας εναντίον του προσφεύγοντος, δεν υπήρξε αρκετά στενή σχέση στην ουσία μεταξύ των δύο διαδικασιών, ώστε να θεωρηθούν ότι αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωμένου συστήματος κυρώσεων βάσει του εσωτερικού δικαίου με στόχο τη καταπολέμηση του φαινομένου του αθλητικού χουλιγκανισμού. Ως εκ τούτου, έκρινε ότι ο προσφεύγων είχε διωχθεί και τιμωρηθεί δύο φορές για το ίδιο αδίκημα, κατά παράβαση της αρχής ne bis in idem.

Παραβίαση του άρθρου 4 του 7ου Πρωτοκόλλου (δικαίωμα κάθε ανθρώπου να μη δικάζεται ή τιμωρείται δύο φορές) της ΕΣΔΑ.

ΔΙΑΤΑΞΗ

Άρθρο 4 του 7ου Πρωτοκόλλου

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Ο προσφεύγων Ivan Marinov Velkov, είναι Βούλγαρος υπήκοος ο οποίος γεννήθηκε το 1974 και ζει στο Plovdiv (Βουλγαρία).

Στις 17 Μαΐου 2008 δύο λεωφορεία μαζί με υποστηρικτές της Lokomotiv Plovdiv (ποδοσφαιρικής ομάδας της Βουλγαρίας), συμπεριλαμβανομένου του προσφεύγοντος, σταμάτησαν κοντά στο δημοτικό στάδιο του Σαντάνσκι, όπου διεξήχθη ένας αγώνας μεταξύ της τοπικής ομάδας και της CSKA Sofia. Οι υποστηρικτές της Lokomotiv  κατέβηκαν από τα λεωφορεία, περπάτησαν προς το γήπεδο, προσπάθησαν να μπουν σε αυτό, έριξαν αντικείμενα προς τους υποστηριχτές της CSKA και εναντίον των αστυνομικών, και έσπασαν τα παράθυρα πολλών σταθμευμένων οχημάτων. Ο αγώνας διακόπηκε. Στις 8.50 μ.μ. την ίδια μέρα, η εισαγγελία διέταξε την κράτηση του προσφεύγοντος για 72 ώρες. Στις 18 Μαΐου 2008, η αστυνομία εξέδωσε διοικητικές προειδοποιήσεις κατά του προσφεύγοντος και έξι άλλων υποστηριχτών της Lokomotiv Plovdiv και κίνησε διαδικασία για την επιβολή διοικητικής κύρωσης εναντίον τους.

Στις 29 Μαΐου 2008 το Επαρχιακό Δικαστήριο του  Sandanski έκρινε τον προσφεύγοντα  ένοχο για παραβίαση της ειρήνης και της τάξης κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα στις 17 Μαΐου 2008. Διέταξε την κράτησή του για 15 ημέρες και του απαγόρευσε τη παρακολούθηση αθλητικών οργανώσεων για δύο χρόνια.

Παράλληλα με τις διοικητικές διαδικασίες, η εισαγγελία του περιφερειακού εισαγγελέα του Sandanski άσκησε την  ποινική δίωξη κατά του προσφεύγοντος για παραβίαση των ιδίων αδικημάτων, ήτοι της ειρήνης και τάξης.

Στις 21 Μαΐου 2008, το Επαρχιακό Δικαστήριο του Sandanski αποφάσισε να τον θέσει υπό κράτηση.

Στις 10 Ιουλίου 2008 ο εισαγγελέας του  Sandanski  εξέδωσε το κατηγορητήριο. Ο προσφεύγων κατηγορούνταν για προσβολή αστυνομικών, ανυπακοή και αντίσταση στις δυνάμεις της αστυνομίας και για  λιθοβολισμό κατά  αστυνομικών και οπαδών της CSKA Sofia κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα στις 17 Μαΐου 2008. Στις 20 Ιανουαρίου 2009, το περιφερειακό δικαστήριο του  Sandanski   έκρινε τον προσφεύγοντα ένοχο για όλες τις κατηγορίες και τον καταδίκασε σε φυλάκιση δύο ετών. Άσκησε έφεση κατά της απόφασης.

Στις 24 Απριλίου 2009, το Περιφερειακό Δικαστήριο του Blagoevgrad διέκοψε την προσωρινή κράτηση του προσφεύγοντος και τον έθεσε υπό κατ’ οίκον περιορισμό. Το Περιφερειακό Δικαστήριο του  Blagoevgrad απέρριψε την έφεση του προσφεύγοντος κατά της καταδίκης και της ποινής του που του επιβλήθηκε στις 20 Ιανουαρίου 2009. Στις 11 Ιουνίου 2010 ο προσφεύγων κατέθεσε αναίρεση στο Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο.

Το δικαστήριο απέρριψε την αναίρεσή του, θεωρώντας ότι το περιφερειακό δικαστήριο στήριξε την απόφασή του στους εφαρμοστέους κανόνες του εσωτερικού δικαίου και ότι η ποινή είχε επιβληθεί νομότυπα.

Στηριζόμενος στο άρθρο 4 του 7ου Πρωτοκόλλου (δικαίωμα κάθε ανθρώπου να μη δικάζεται ή τιμωρείται δύο φορές ), ο προσφεύγων παραπονέθηκε ότι είχε καταδικαστεί δύο φορές για το ίδιο αδίκημα.

ΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ…

Άρθρο 4 του 7ου Πρωτοκόλλου

Το Δικαστήριο σημείωσε ότι οι ενέργειες των προσφεύγοντος οδήγησαν σε δύο χωριστές διαδικασίες σχετικά με «ποινικές κατηγορίες». Παρατήρησε επίσης ότι τα αδικήματα για τα οποία είχε τιμωρηθεί και στις δύο ομάδες διαδικασιών αφορούσαν την ίδια παράνομη συμπεριφορά που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του ίδιου αθλητικού γεγονότος.

Οι δύο σειρές διαδικασιών είχαν αρχίσει ταυτόχρονα και είχαν διεξαχθεί παράλληλα μέχρι τις 29 Μαΐου 2008, όταν η διοικητική διαδικασία ολοκληρώθηκε με την έκδοση αμετάκλητης απόφασης. Οι ποινικές διαδικασίες συνεχίστηκαν περισσότερο από δύο χρόνια και τέσσερις μήνες αργότερα μέχρι να ολοκληρωθούν τον Οκτώβριο του 2010. Λαμβάνοντας υπόψη τη νομολογία του, το Δικαστήριο έκρινε ότι υπήρξε αρκετά στενή χρονική σύνδεση μεταξύ των δύο ομάδων διαδικασιών.

Όσον αφορά την ύπαρξη ουσιαστικής σχέσης μεταξύ των δύο διαδικασιών, το Δικαστήριο πρώτον, σημείωσε ότι οι διοικητικές και ποινικές διαδικασίες είχαν ουσιαστικά τον ίδιο σκοπό, δηλαδή να τιμωρήσουν την παραβίαση της ειρήνης και τάξης που προκλήθηκε από τον προσφεύγοντα κατά τη διάρκεια του ποδοσφαίρου αγώνα στις 17 Μαΐου 2008. Δεύτερον, η διαπίστωση των πραγματικών περιστατικών στη διοικητική διαδικασία δεν είχε ληφθεί υπόψη στην ποινική διαδικασία. Τρίτον, η επιβληθείσα διοικητική  ποινή δεν είχε ληφθεί υπόψη μετά τη διοικητική διαδικασία στις αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων. Το Δικαστήριο έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός ότι οι δύο ποινές είχαν επιδιώξει τον ίδιο τιμωρητικό σκοπό.

Υπό το πρίσμα αυτό, το Στρασβούργο έκρινε ότι δεν υπήρξε σημαντικά  ουσιαστική σύνδεση μεταξύ της διοικητικής και ποινικής διαδικασίας κατά του προσφεύγοντος. Συνοπτικά, το Δικαστήριο έκρινε ειδικότερα ότι, δεδομένης της έλλειψης ουσιαστικά στενής σχέσης επί της ουσίας μεταξύ διοικητικής και ποινικής διαδικασίας κατά του προσφεύγοντος, οι διαδικασίες αυτές δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι αποτελούν μέρος ενός ολοκληρωμένου συστήματος κυρώσεων βάσει του εσωτερικού δικαίου με στόχο τη καταπολέμηση του φαινομένου του αθλητικού χουλιγκανισμού. Ως εκ τούτου, ο προσφεύγων είχε διωχθεί και τιμωρηθεί δύο φορές για το ίδιο αδίκημα, κατά παράβαση της αρχής ne bis in idem.

Υπήρξε επομένως παραβίαση του άρθρου 4 του 7ου Πρωτοκόλλου της Σύμβασης.

Δίκαιη ικανοποίηση (άρθρο 41)

Το Δικαστήριο έκρινε ότι η Βουλγαρία έπρεπε να καταβάλει στον προσφεύγοντα 2.000 ευρώ για ηθική βλάβη  και 3.000 ευρώ για έξοδα και δαπάνες.

 

 

 


ECHRCaseLaw

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε καλύτερη εμπειρία στο διαδίκτυο. Συμφωνώντας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies σύμφωνα με την Πολιτική Cookies.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις Απορρήτου

Όταν επισκέπτεστε μία ιστοσελίδα, μπορεί να λάβει κάποιες βασικές πληροφορίες από τον browser σας, κατά βάση υπό τη μορφή cookies. Εδώ μπορείτε να ρυθμίσετε τη συγκατάθεσή σας σε όλα αυτά.

These cookies allow us to count visits and traffic sources, so we can measure and improve the performance of our site.

We track anonymized user information to improve our website.
  • _ga
  • _gid
  • _gat

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες