Η μείωση της ποινής, αντί χρηματικής αποζημίωσης, αποτελεί κατάλληλη μορφή επανόρθωσης για την αδικαιολόγητη κράτηση.

ΑΠΟΦΑΣΗ

Porchet κατά Ελβετίας της 7.11.2019 (αριθ. 36391/16)

βλ. εδώ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Αδικαιολόγητη κράτηση και μείωση της ποινής. Προσωρινή κράτηση του προσφεύγοντος για παραπάνω χρονικό διάστημα από το νομίμως επιτρεπτό και δημιουργία αξίωσης αποζημίωσής του.

Παρότι το ανώτατο επιτρεπτό όριο προσωρινής κράτησης στην Ελβετία είναι 48 ώρες, ο προσφεύγων κρατήθηκε 16 ημέρες και μάλιστα σε ακατάλληλη εγκατάσταση. Ως αποζημίωση για την αδικαιολόγητη κράτησή του, η ποινή φυλάκισης του προσφεύγοντος μειώθηκε κατά 8 ημέρες. Το ομοσπονδιακό δικαστήριο θεώρησε ότι αυτή η μορφή έννομης προστασίας, αντί της χρηματικής αποζημίωσης, ήταν πλήρως συνεπής με την ελβετική νομοθεσία.

Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι το είδος της επανόρθωσης ήταν σύμφωνο με το άρθρο 5 § 5 (δικαίωμα στην ελευθερία και την ασφάλεια / δικαίωμα αποζημίωσης) της ΕΣΔΑ και συνεπώς ο προσφεύγων δεν μπορούσε πλέον να ισχυριστεί ότι υπήρξε θύμα παραβίασης του εν λόγω άρθρου. Απαράδεκτη προσφυγή.

ΔΙΑΤΑΞΗ

Άρθρο 5

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Ο προσφεύγων, Mathieu Porchet, είναι Ελβετός υπήκοος που γεννήθηκε το 1993 και ζει στο καντόνι του Vaud (Ελβετία). Το 2013 τέθηκε υπό προσωρινή κράτηση. Το 2015 καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 35 μηνών, εν μέρει ανεστάλη, για το γεγονός ότι έθεσε  σε κίνδυνο τις ζωές τρίτων και για οδήγηση  χωρίς δίπλωμα.

Στην προκειμένη περίπτωση ο κ. Porchet παραπονέθηκε ότι κρατούνταν  επί 18 ημέρες σε αστυνομικό τμήμα  αντί για τις 48 ώρες που επιτρέπονται από το νόμο. Για να αντισταθμίσει τις 16 ημέρες κράτησης σε κελί που προορίζεται για αστυνομική κράτηση, το Ποινικό Δικαστήριο μείωσε κατά οκτώ ημέρες την ποινή φυλάκισής του, όταν ο προσφεύγων καταδικάστηκε. Ο κ. Porchet αμφισβήτησε την απόφαση αυτή, διεκδικώντας χρηματική αποζημίωση και όχι μείωση της ποινής. Η αναίρεσή του απορρίφθηκε.

ΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ…

Ο κ. Porchet αμφισβήτησε την απόφαση των ελβετικών αρχών να του επιβάλουν μείωση της ποινής αντί για καταβολή χρηματικής αποζημίωσης για περίοδο προσωρινής κράτησης κατά παράβαση της Σύμβασης.

Το Δικαστήριο επανέλαβε ότι το δικαίωμα αποζημίωσης βάσει της παραγράφου 5 του άρθρου 5 έπρεπε να προέρχεται από παραβίαση μιας από τις άλλες παραγράφους του εν λόγω άρθρου. Επιπλέον, εφαρμόζονταν μόνο όταν αποζημίωση για τέτοια παράβαση δεν μπορεί να διεκδικηθεί ενώπιον των εθνικών δικαστηρίων.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Δικαστήριο σημείωσε ότι στις 11 Δεκεμβρίου 2013 το δικαστήριο εποπτείας των προδικαστικών περιοριστικών μέτρων είχε αναγνωρίσει ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες ο κ. Porchet είχε εκτίσει 16 ημέρες υπό προσωρινή κράτηση δεν ήταν σύμφωνες με το νόμο. Το ποινικό δικαστήριο είχε μειώσει στη συνέχεια την ποινή φυλάκισης του προσφεύγοντος κατά οκτώ ημέρες για να αντισταθμίσει την ηθική βλάβη που είχε υποστεί ως αποτέλεσμα της αδικαιολόγητης κράτησης σε ένα κελί αστυνομικής επιτήρησης. Η απόφαση αυτή έγινε δεκτή από το ομοσπονδιακό δικαστήριο, το οποίο ανέλυσε ρητά το ζήτημα βάσει του άρθρου 5 της Σύμβασης.

Το Δικαστήριο είχε διαπιστώσει στο παρελθόν ότι οι εθνικές αρχές είχαν το δικαίωμα να χορηγούν αποζημίωση υπό τη μορφή μείωσης της ποινής, εάν αυτό πραγματοποιούνταν με ρητό και μετρήσιμο τρόπο, στο πλαίσιο των άρθρων 3 (απαγόρευση βασανιστηρίων και απάνθρωπης ή ταπεινωτικής μεταχείρισης), 5 § 3 (δικαίωμα στην ελευθερία και το σεβασμό) ασφάλειας) και 6 (δικαίωμα δίκαιης δίκης) της Σύμβασης.

Κατ’ αναλογία με τα προαναφερθέντα, το Δικαστήριο σημείωσε ότι η μείωση της ποινής του ο κ. Porchet κατά οκτώ ημέρες λιγότερες αντιστοιχούσε σε αποζημίωση για τις 16 ημέρες προσωρινής κράτησης του σε ακατάλληλη εγκατάσταση. Η έλλειψη νομιμότητας αφορούσε αποκλειστικά τη φύση των εγκαταστάσεων στις οποίες κρατούνταν. Για ακριβώς αυτό το λόγο το ποινικό δικαστήριο είχε μειώσει την ποινή του. Κατά την άποψη του Δικαστηρίου, η αντισταθμιστική πρόθεση της απόφασης του εν λόγω δικαστηρίου και  η αναλογικότητα της εν λόγω μείωσης της ποινής είχαν καθοριστεί σαφώς.

Το ομοσπονδιακό δικαστήριο είχε κρίνει ότι αυτή η μορφή έννομης προστασίας και επανόρθωσης, δηλαδή η μείωση της ποινής αντί χρηματικής αποζημίωσης, ήταν απολύτως σύμφωνη με την ελβετική νομοθεσία.

Δεδομένου ότι οι εθνικές αρχές είχαν αναγνωρίσει την εν λόγω παράβαση και είχαν παράσχει  αποζημίωση για τις προκληθείσες ζημίες – ανάλογη προς τη δίκαιη ικανοποίηση βάσει του άρθρου 41 της Σύμβασης – το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι ο προσφεύγων δεν μπορούσε πλέον να ισχυριστεί ότι υπήρξε θύμα παραβίασης του Άρθρου 5 § 5 της Σύμβασης.

Επομένως, η προσφυγή κηρύχθηκε απαράδεκτη.

 


ECHRCaseLaw

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε καλύτερη εμπειρία στο διαδίκτυο. Συμφωνώντας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies σύμφωνα με την Πολιτική Cookies.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις Απορρήτου

Όταν επισκέπτεστε μία ιστοσελίδα, μπορεί να λάβει κάποιες βασικές πληροφορίες από τον browser σας, κατά βάση υπό τη μορφή cookies. Εδώ μπορείτε να ρυθμίσετε τη συγκατάθεσή σας σε όλα αυτά.

These cookies allow us to count visits and traffic sources, so we can measure and improve the performance of our site.

We track anonymized user information to improve our website.
  • _ga
  • _gid
  • _gat

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες