Η αναγραφή σε πιστοποιητικό ότι ο προσφεύγων είναι θετικός στον ιό HIV παραβίασε το δικαίωμά του στην ιδιωτική ζωή

ΑΠΟΦΑΣΗ

P.T. κατά  Δημοκρατίας της Μολδαβίας της 26.05.2020  (αριθμ. προσφ. 1122/12)

βλ. εδώ

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Ιατρικά ευαίσθητα δεδομένα και δικαίωμα στην ιδιωτική ζωή. Αναγραφή στο πιστοποιητικό απαλλαγής του προσφεύγοντος από τη στρατιωτική θητεία ότι είναι θετικός στο HIV.

Ο ίδιος κατήγγειλε ότι έπρεπε να επιδείξει το πιστοποιητικό κατά την ανανέωση της ταυτότητάς του το 2011, καθώς και κάθε φορά που υπέβαλε αίτηση για νέα δουλειά.

Το Δικαστήριο διαπίστωσε ειδικότερα ότι η κυβέρνηση της Μολδαβίας δεν είχε προσδιορίσει ποιος «νόμιμος σκοπός» του άρθρου 8 της ΕΣΔΑ είχε επιτευχθεί, με την αποκάλυψη της ασθένειας του προσφεύγοντος. Εξάλλου, δεν είχε εξηγήσει γιατί ήταν απαραίτητο να συμπεριληφθούν ευαίσθητες πληροφορίες σχετικά με τον προσφεύγοντα σε πιστοποιητικό που θα μπορούσε να ζητηθεί σε διάφορες περιστάσεις, όπου η κατάσταση της υγείας του δεν είχε προφανή σημασία. Μία τόσο σοβαρή παρέμβαση στα δικαιώματά του ήταν δυσανάλογη.

Παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού της ιδιωτικής ζωής (άρθρο 8) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα δικαιώματα.

ΔΙΑΤΑΞΗ

Άρθρο 8

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ

Ο προσφεύγων P.T. είναι Μολδαβός υπήκοος ο οποίος γεννήθηκε το 1978 και ζει στη Σαγκέρα (Δημοκρατία της Μολδαβίας). Είναι θετικός στον ιό HIV.

Τον Ιούλιο του 2011, το Στρατιωτικό Κέντρο εξέδωσε στον προσφεύγοντα πιστοποιητικό που τον απαλλάσσει από τη στρατιωτική θητεία, αφού οι γιατροί επιβεβαίωσαν την ασθένειά του. Το πιστοποιητικό βασίστηκε σε ένα πρότυπο που ορίζεται στην κυβερνητική απόφαση με αρ. 864 της 17.08.2005.

Κατά την ανανέωση της ταυτότητάς του, τον Αύγουστο του 2011, ήταν υποχρεωμένος να επιδείξει το πιστοποιητικό απαλλαγής. Το 2012, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Μολδαβίας εξέδωσε απόφαση που διαπίστωνε ότι τέτοια πιστοποιητικά παρέμβαιναν δυσανάλογα στο δικαίωμα στην προστασία της ιδιωτικής ζωής, επειδή αποκάλυπταν εμπιστευτικές πληροφορίες σχετικά με την ασθένεια ενός ατόμου σε τρίτους, συμπεριλαμβανομένων πιθανών εργοδοτών.

ΤΟ ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ…

Η κυβέρνηση ισχυρίστηκε ότι ο προσφεύγων δεν είχε εξαντλήσει όλα τα εγχώρια ένδικα μέσα, καθώς δεν είχε κινήσει οποιαδήποτε διαδικασία ενώπιον των Μολδαβικών δικαστηρίων.

Το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι παρόλο που υπήρχε ένδικο μέσο διαθέσιμο στη θεωρία και στην πράξη για τον προσφεύγοντα, όπως φαίνεται στην υπόθεση του B., η οποία ήταν παρόμοια με αυτή του προσφεύγοντος, το εν λόγο ένδικο μέσο δεν ήταν αποτελεσματικό. Συγκεκριμένα, το περιεχόμενο του πιστοποιητικού απαλλαγής υπαγορεύεται ρητά από την κυβερνητική απόφαση με αριθ. 864, το οποίο ήταν υποχρεωτικό και δεν μπορούσε να επανεξεταστεί από τα δικαστήρια. Επομένως, κάθε δικαστική ενέργεια που αποσκοπούσε σε τροποποίηση του πιστοποιητικού ήταν δεδομένο ότι θα αποτύγχανε, όπως επιβεβαιώνεται από την έκβαση δύο δικαστικών προσφυγών του Β.

Συνεπώς, το Δικαστήριο απέρριψε την ένσταση της κυβέρνησης και κήρυξε την προσφυγή παραδεκτή.

Στη συνέχεια διαπίστωσε, όπως και το Συνταγματικό Δικαστήριο, ότι η συμπερίληψη των ιατρικών προσωπικών δεδομένων σε ένα πιστοποιητικό που έπρεπε να παρουσιαστεί σε τρίτους είχε ως αποτέλεσμα παρέμβαση στα δικαιώματα του προσφεύγοντος που προστατεύονται σύμφωνα με το άρθρο 8 της ΕΣΔΑ. Αυτή η παρέμβαση ήταν σύμφωνη με την εθνική νομοθεσία, δηλαδή την κυβερνητική απόφαση με αριθ. 864, το χρόνο που ο προσφεύγων  άσκησε την προσφυγή του.

Ωστόσο, ούτε η κυβέρνηση, ούτε οι αρχές αναφέρθηκαν στο νόμιμο σκοπό που αποσκοπούσε μια  τέτοια παρέμβαση στα δικαιώματα του προσφεύγοντος. Στην πραγματικότητα, η αποκάλυψη της ασθένειας του προσφεύγοντος δεν φαίνεται να έχει  ορθολογική βάση ή σύνδεση με οποιονδήποτε από τους νόμιμους σκοπούς που προβλέπονται στο άρθρο 8 της  Σύμβασης.

Το Δικαστήριο διαπίστωσε, επιπλέον, ότι τα προσωπικά ιατρικά δεδομένα του πιστοποιητικού δεν προστατεύονται επαρκώς από αυτή την περιττή αποκάλυψη. Συγκεκριμένα, τρίτοι είχαν τη δυνατότητα να γνωρίζουν τον τύπο της ασθένειας που είχε απαλλάξει τον προσφεύγοντα από τη στρατιωτική θητεία, ακόμη και αν δεν είχαν  κάποιο εμφανές έννομο συμφέρον.

Πράγματι, η κυβέρνηση δεν είχε εξηγήσει γιατί ήταν απαραίτητο να συμπεριληφθούν τόσο ευαίσθητες  πληροφορίες σε πιστοποιητικό που θα μπορούσε να ζητηθεί σε διάφορες περιστάσεις, όπου η ιατρική κατάσταση του προσφεύγοντος δεν είχε καμία προφανή σημασία, όπως κατά την υποβολή αίτησης για εργασία.

Κατά συνέπεια, η παρέμβαση στο δικαίωμα του προσφεύγοντος ήταν δυσανάλογη και το Δικαστήριο του Στρασβούργου διαπίστωσε παραβίαση του σεβασμού της ιδιωτικής ζωής του (άρθρο 8 της Σύμβασης).

Δίκαιη ικανοποίηση (άρθρο 41)

Το Δικαστήριο επιδίκασε στον προσφεύγοντα ποσό 4.000 ευρώ για ηθική βλάβη και 1.500 ευρώ για έξοδα και δαπάνες.

 

 


ECHRCaseLaw

Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε καλύτερη εμπειρία στο διαδίκτυο. Συμφωνώντας, αποδέχεστε τη χρήση των cookies σύμφωνα με την Πολιτική Cookies.

Privacy Settings saved!
Ρυθμίσεις Απορρήτου

Όταν επισκέπτεστε μία ιστοσελίδα, μπορεί να λάβει κάποιες βασικές πληροφορίες από τον browser σας, κατά βάση υπό τη μορφή cookies. Εδώ μπορείτε να ρυθμίσετε τη συγκατάθεσή σας σε όλα αυτά.

These cookies allow us to count visits and traffic sources, so we can measure and improve the performance of our site.

We track anonymized user information to improve our website.
  • _ga
  • _gid
  • _gat

Απορρίψη όλων των υπηρεσιών
Δέχομαι όλες τις υπηρεσίες